تبلیغات
جودو - گزارشی ویژه از مرگ تدریجی جودو در ایران
مهم نیست چه قدر قدرت دارید مهم این است چگونه از قدرتان استفاده کنید (یاسو هیرو یاماشیتا)

گزارشی ویژه از مرگ تدریجی جودو در ایران

نهم اسفند 89 01:06

نویسنده : سینا نهرو
پرونده هفتمین حضور ایران در بازی‌های آسیایی درحالی بسته شد كه این رشته همانند دوران گذشته نتوانست نقشی در ارتقا رنكینگ كاروان ایران داشته باشد.

 

به گزارش گروه ورزشی شبکه خبری آتی نیوز، با مروری اجمالی به كارنامه این تیم در سال های قبل به راحتی در میابید كه جودودر میان رزمی‌ها كمترین طلا را برای كاروان ایران به دست آورده است.

مسعود حاجی‌آخوندزاده را می توان تنها طلایی این رشته در بازی های آسیایی دانست كه دیگر تكرار نشد.(در بازی های آسیایی طلاها رنكینگ را تعیین می كنند و مدال های نقره و برنز اهمیت چندانی ندارند.)

تاریخچه:

-ایران برای اولین بار در دهمین دوره بازی‌های آسیایی سال 1986 در سئول توانست از سوی مرتضی خدادادی به یك مدال برنز دست یابد.

-سال 1990 در یازدهمین دوره به میزبانی پکن از دستیابی به مدال محروم ماند.

-در رقابت‌های 1994 هیروشیما محمود میران در اولین حضور خود با شكست مقابل نماینده ژاپن موفق به كسب مدال نقره شد.حسن احدپورهم درآن بازی‌ها یک مدال برنز دیگر را گرفت.

-چهارسال بعد در بازی‌های آسیایی 1998 بانکوک میران دوباره مدال نقره خود را تکرار کرد و این بارهم به همان شینوهارای ژاپنی باخت. آرش میراسماعیلی، فرهاد معابی و کاظم ساریخانی هم سه مدال برنز کسب کردند.

-در بوسان كره جنوبی مسعود حاجی آخوندزاده تنها طلای جودو را از آن خود كرد كه دیگر تكرار نشد. محمود میران به یک مدال نقره در وزن 100+ کیلوگرم و یک مدال برنز در وزن آزاد دست یافت، حامد ملک محمدی و عباس فلاح نیز دو مدال برنز کسب کردند تا درخشان ترین حضور جودو با یك طلا، یك نقره و 3 برنز ثبت شود.

-در بازی های 2006 دوحه ایران نتوانست مدال طلای خود را تكرار كند و میران برای چهارمین دوره متوالی به مدال نقره دست یافت. رودکی و میراسماعیلی دو مدال نقره دیگر و مسعود حاجی آخوندزاده هم مدال برنز کسب کرد.

عقب‌گرد جودو به 16سال قبل

همانطور كه از قبل پیش بینی می شد تیم ملی جودو در بازی های گوانگجو نیز نتوانست در میان بهترین ها قرار گیرد و بی رقیب، لقب تیم ناموفق رشته های رزمی را به خود اختصاص داد.این تیم مانند مسابقات 1994 هیروشیما با یك برنز و یك نقره به كار خود خاتمه داد.

تیم ملی ایران با تركیب محسن غفار60-، آرش میراسماعیلی در66- كیلوگرم، علی معلومات در73- كیلوگرم، محمدجمالی در 81-كیلوگرم، حسین قمی در وزن 90- كیلوگرم، جواد محجوب در وزن 100- كیلوگرم و محمدرضا رودكی در وزن آزاد و 100+ كیلوگرم راهی گوانگجو شد كه همگی به غیر از رودكی بدون مدال بازگشتند.اگرچه بسیاری از كارشناسان معتقد بودند كه این رشته نباید به گوانگجو اعزام شود.

غفار و شكستی تاریخ ساز

محسن غفاردر نخستین گام برابر جونات چانا از هندوستان ضربه فنی شد تا شكستی عجیب را در كارنامه خود و جودوی ایران برجای بگذارد.غفار برای حضور در این مسابقات نزدیك 10 كیلوگرم وزن كم كرده بود؛چرا كه فدراسیون چند روز پیش از اعزام تصمیم گرفت میراسماعیلی را در وزن 66- كیلوگرم راهی كند و برای اینكه غفار بعد از مدت ها حضور در اردو اعتراضی نكند او را در وزن 60- اعزام كرد.این جودوكار سالهاست كه عضو تیم ملی است اما مقامی ندارد.

ناجی جودو هفتم شد

در وزن 66- كیلوگرم آرش میراسماعیلی كه امید اول كاروان جودوی كشور به حساب می آمد و برای گرفتن مدال دوباره به دنیایی قهرمانی بازگشته بود هیچ حرفی برای گفتن نداشت و پس از 2 برد در مراحل ابتدایی در ادامه برابر نمایندگان كره جنوبی و كره شمالی باخت و هفتم شد.

میراسماعیلی بدون شركت در مسابقات قهرمانی كشور و انتخابی تیم ملی راهی گوانگجو شد و كسب مدال نقره رقابت های قزاقستان دلیلی شد كه فدراسیون رای به حضور او در گوانگجو بدون انتخابی دهد.

بعد 2 سال دوری از دنیای قهرمانی آرش آمد تا جودو را با كسب مدالی دیگر از بحران نجات دهد اما او نیز نتوانست كاری كند. میراسماعیلی كه بعد المپیك از دنیای قهرمانی خداحافظی كرد و سرمربیگری تیم ملی را برعهده گرفت پس از استعفای رضوی و روی كار آمدن امینی با فدراسیون قطع همكاری كرد.او وقتی شرایط بحرانی تیم ملی را دید، تصمیم گرفت كه به آنها كمك كند، به نظر می رسید كه آرش بیشتر متمایل به حضور در كادر فنی است اما با توجه به اختلاف انكار فدراسیون با او، كار تا مشاوره فنی پیش رفت.در نهایت آرش مبارزه دوباره را ترجیح داد و با انتقاد بسیاری از كارشناسان مواجه شد.خیلی ها معتقد بودند كه اسطوره جودو باید قدر خود را بیشتر می دانست و تا این حد شانش را پایین نمی آورد كه در گوانگجو در زمره شكست خورده ها قرار گیرد.

فنون چوخه و شكست معلومات

در وزن 73- كیلوگرم علی معلومات كه در المپیك پكن هم نتوانست به مدالی دست یابد در اینجا با شكست برابر نماینده تاجیكستان یك باخت تاریخی دیگر را برای ایران رقم زد.او كه از فنون چوخه استفاده می كند در مسابقات مختلف به دلیل عدم هماهنگی با قوانین جدید بارها حذف شده است. با اینكه سال ها از تغییر قوانین می گذرد اما هنوز جودوكاران ما با آن هماهنگ نشده اند.

در وزن 81- كیلوگرم محمد جمالی با یك پیروزی برابر تاجیكستان و 2 باخت مقابل ازبكستان و ژاپن به جمع دیگر هم تیمی های خود پیوست و عنوان هفتم را به دست آورد. او در یكی از مسابقات سهمیه المپیك ظرف 28 ثانیه ضربه فنی شده و ركوردار شكست های جودو بود كه این بار در مقایسه با گذشته بهتر عمل كرد! اگرچه با تجربه های جودو مثل علی معلومات، محسن غفار و میراسماعیلی هم نشان دادند كه چیزی برای گفتن ندارند اما در این وزن علاوه برجمالی بی تجربه حامد ملك محمدی هم حضور داشت كه سابقه شركت دربازی های بوسان را داشت و شاید بهترعمل می كرد.او در انتخابی درحالی به جمالی باخت كه به داوری ها به شدت اعتراض داشت.جمالی چند ماه پیش در مسابقات جهانی هم به راحتی حذف شد.

قمی ركوردار بی مدال ها

در منهای 90- كیلوگرم حسین قمی كه سابقه حضور در چندین رقابت مهم همچون بازی های آسیایی، قهرمانی آسیا، المپیك و قهرمانی جهان را دارد در اولین گام به لی كیو وون حریف كره جنوبی باخت و حذف شد. او در المپیك پكن هم با همین وضع شكست خورد و در هیچ رقابتی با مدال باز نمی گردد و ركوردار بی مدال های جودوست.

محجوب به دنبال تجربه یا مدال؟

در 100- كیلوگرم جواد محجوب ملی پوش جوان ایران كه از همان ابتدا هم انتظاری از مدال آوری وی نمی رفت به آكیماتا قهرمان جهان از ژاپن باخت و در گروه بازنده ها نیز راه به جای نبرد و حذف شد.او به خاطر شركت در این بازی ها به مسابقات جوانان جهان فرستاده نشد تا یك فرصت بهینه را از دست دهد. وقتی تیم های دیگر به دنبال كسب مدال هستند برای جودو بازی های آسیایی جای كسب تجربه است!فنون چوخه یكی از ضعف های اساسی این جودوكار خراسانی است.

اگر رودكی نبود؟

رودكی نیز از جمله اعضای تیم ملی جودو بود كه بدون شركت در مسابقه انتخابی راهی بازی های آسیایی شد البته فدراسیون جودو مبارزه او با حسن زاده در جریان رقابت های قهرمانی كشور را به پای انتخابی گذاشت اما همه می دانند كه بهانه بود. البته جای شكر دارد كه این جودوكار در گوانگجو توانست 2 مدال كسب كند تا كمی آبروی جودو حفظ شود.او در وزن 100+ كیلو برنز گرفت و در وزن آزاد با شكستی بسیار بد مقابل حریف ژاپنی به نقره راضی شد. رودكی هم مانند سایر سنگین وزن های تیم ملی با كمبود حریف تمرینی مواجه بود. شاید اگر این جودوكار فقط در یك وزن شركت می كرد رنگ مدال طلایی می شد.

اقامت در آلمان و امریكا ارجح بر تیم ملی

در این وزن احسان رجبی هم حضور داشت كه به دلیل دوپینگی بودن شش ماه محروم شد و قرار بود در اتمام این دوران در مسابقه انتخابی تیم ملی شركت كرده و راهی گوانگجو شود؛ اما شنیده شد كه او به جای تیم ملی سر از امریكا در آورده است. جالب این است كه كادر فنی همه این قضایا را به نام خبرنگاران نوشت كه به دلیل انتقاداتشان جودوكار سنگین وزن ایران را از اردوها فراری داده و انگیزه او را از بین برده اند. اینكه وحید سرلك اقامت در آلمان را به حضور در تیم ملی ترجیح می دهد و احسان رجبی دوپینگ می كند و كسی به او چیزی نمی گوید و در آخر تصمیم می گیرد راهی امریكا شود چه ربطی به خبرنگاران دارد را نمی دانیم؟ (سرلك از سوی فدراسیون برای مبارزه در یكی از باشگاه های هلند راهی این كشور شده بود اما مدتی بعد به منظور مبارزه در بوندس لیگا آلمان به این كشور رفت .)

بانوان و دلی خون

وقتی رئیس فدراسیون در حاشیه مسابقات گرند پریكس تونس با رئیس جهانی دیدار كرد و توانست مجوز حضور بانوان با حجاب اسلامی در بازی های آسیایی را بگیرد، آن را موفقیتی بزرگ اعلام كردند؛ اما به وقت اعزام كه رسید از فرستادن این تیم پشیمان شدند چون می دانستند كه اگر بانوان باشند دیگر نمی شود رنكینگ مدال ها را جدا و فقط در بخش مردان حساب كرد و هرچه تعداد بیشتر باشد نیاوردن مدال، بیشتر به چشم می آید. بالاخره با اصرارهای سجادی معاون سازمان سه زن راهی شدند اما باز هم نه نتیجه ای به دست آمد و نه مدالی كه البته از قبل محتمل بود. وقتی مردان با 15 سال سابقه عضویت در تیم ملی و حضور در چندین دوره مسابقات المپیكی و جهانی و بازی های آسیایی همان دور اول حذف می شوند چرا باید زنان بی تجربه كه حتی یك سفر خارجی هم نداشتند، مدال بیاورند. دل تك تك آنها از نداشتن امكانات، اردوهای داخلی و خارجی و حتی اینكه پاداش های 5 میلیونی آنها به 900 هزار تومان تبدیل شده، خون بود.

حرف ها و توجیه های تكراری

همانطور كه بعد از مسابقات جهانی ژاپن كه همه نفرات به طرز نامطلوبی حذف شدند و علیرضا امینی رئیس كنونی و مدیر و سرمربی چند سال پیش و حاجی یوسف زاده سرمربی قبل و كنونی، تغییر قوانین و تك حذفی بودن را بهانه قرار دادند و اعلام كردند كه پتانسیل ما همین است، بعد از گوانگجو نیز همین مسائل دوباره تكرار شد.سوال اینجاست كه مگر این قوانین و شرایط فقط برای ماست؟ چرا كشورهای دیگر خیلی زود با تغییرات هماهنگ می شوند و ما از آن فقط به عنوان دستاویزی برای كم كاری های خود استفاده می كنیم.

صغرسنی جای پشتوانه سازی

سال ها بسیاری از كارشناسان و خبرنگاران فریاد زدند كه اعضای تیم های ملی نوجوانان و جوانان جودو صغر سنی دارند اما فدراسیون فقط یك چیز را گفت: شناسنامه ها درست است و ما اطلاعی نداریم. مگر كسی كه به دنبال صغرسنی است با شناسنامه جعلی شركت می كند كه آقایان بخواهند با یك نگاه آن را تشخیص دهند. آیا فدراسیون نباید در صورت ملاحظه موارد مشكوك تحقیق می كرد، آزمایش می گرفت و عكس العملی نشان می داد؟ گویا همین كه با نفرات بزرگسال در مسابقات جوانان و نوجوانان مدال بیاوریم برای آقایان بس بود.اگر زمانی كه آنها برای كسب مدال در رده های سنی با بابا بزرگ ها می گذاشتند به پشتوانه سازی اختصاص می دادند الان جودو یك لشكر شكست خورده نبوده؟ از همه جالب تر اینكه سرمربی تیم ملی كه 20 سال این مسئولیت را برعهده دارد می گوید در گذشته نیازی به پشتوانه سازی نمی دیدیم چون نفرات خوبی در بزرگسالان داشتیم. گویا در جودو ملی پوشان نیز همانند سرمربی هیچگاه بازنشسته نمی شود!

تكواندو و ووشو الگوی جودو

اگر تاریخچه المپیك، مسابقات جهانی و حتی بازی های آسیایی را مرور كنیم جودو قدمتی به مراتب بیشتر از رشته هایی مثل تكواندو و ووشو دارد؛ اما سال ها از آنها عقب تر است. تكواندو و ووشو در بازی های گوانگجو ركورد زدند كسب 6 مدال طلا كم نظیر بود. آنها هیچگاه به تك ستاره ها متكی نبوده اند، كار از رده جوانان به طور شفاف و اصولی پیگیری می شود، قوانین را به روز به مربیان انتقال می دهند، هیات های فعال دارند، لیگ های متعدد از دیگر رموز موفقیت آنهاست. تیم ملی ملك كسی نیست تا بخواهد سال ها آن را در سیطره خود بگیرد. در این دو رشته منافع ملی ارجح ترین است و همانطور كه می بینیم زحمات بالاخره به بار می نشیند. ولی اگر كار درست پیش نرود همین می شود كه در جودومی بینیم.

سالن افراسیابی هم به داد جودو نرسید

سال ها مسئولان فدراسیون از نداشتن خانه جودو و نداشتن بودجه می نالیدند اما چند سالی سالن كبكانیان در اختیار آنها قرار گرفت كه شد آكادمی. 2 سالی است كه سالن افراسیابی را به آنها داده اند تا دیگر مشكلی برای برپایی اردوهای آمادگی و لیگ نداشته باشند. خدا را شكر كه سازمان تربیت بدنی بودجه های میلیاردی در اختیار آنها گذاشته است؛ اما این ابزارها هم برای آنها چاره ساز نبود. لیگ آنها به قدری فرسایشی و بی هیجان است كه كمترین دستمزدها را نسبت به دیگر رزمی ها می گیرند و تیم های مطرح یكی، پس دیگری درحال انصراف هستند. دراین فدراسیون لیگ های پایه تعریف نشده است البته یكی، دو دور در رده نوجوانان برگزار شد؛ اما... درحالیكه تكواندو كم كم لیگ خردسالان را راه اندازی می كند. در این فدراسیون كاتا آن جایگاهی كه باید داشته باشد، ندارد و به جای آن به كوراش توجه می شود؛ چرا كه در مسابقات جهانی می تواند چند مدالی را كسب كند تا راه نجاتی برای آنها باشد.

خانه تكانی در جودو

سال هاست كه می گوییم جودو نیاز به خانه تكانی دارد؛ اما درخشان می رود رضوی دبیر او می آید، او می رود و امینی مدیر فنی رئیس می شود و حالا مییگویند صادق فرجی ذیحساب سابق و نایب رئیسی كنونی قرار است این پست را برعهده بگیرد. اگر قرار بود این كادر در جودو جواب دهد كه از 15 سال پیش این رشته به جایی رسیده بود. سازمان تربیت بدنی باید به دنبال راه حلی اساسی برای این رشته باشد. درست است كه تخصص در اداره یك فدراسیون مهم است اما مدیریت حرف اول را می زند؛ مگر علی نژاد متخصص ووشو بود كه توانست در عرض 3 سال این رشته را نایب قهرمان جهان كند. مگر چین مهد ووشو نیست و زمانی همه مدال های طلا را در قرق خود نداشت پس چه شد كه ایران در بازی های آسیایی 3 مدال طلا می گیرد و چین نمی تواند حرفی بزند. تكواندو ده ها سال در سیطره كره بود اما امسال ایران قهرمان جهان شد، این ها توانایی مدیریت است.

سازمان تربیت بدنی باید به دنبال چاره ای اساسی برای این رشته باشد نه تغییراتی تكراری یا در حد كادر فنی و آوردن مربی خارجی.


دیدگاه ها : نظر تو چیه؟
برچسب ها: گزارشی ویژه ، :
مرگ تدریجی جودو ، :
گزارشی ویژه از مرگ تدریجی جودو در ایران ، :
جودو ایران ، :
جودو ، :

آخرین ویرایش: نوزدهم اسفند 89 01:40